O Supremo anula a autorización do parque eólico Moeche porque non se analizaron os efectos con parques próximos
A Sala do Contencioso-Administrativo do Tribunal Supremo anulou a autorización administrativa do parque eólico Moeche (provincia da Coruña), de 50,4 MW de potencia instalada, por carecer o seu Estudo de Impacto Ambiental da análise dos efectos acumulativos e sinérxicos que esixe a Lei e, en particular, en relación cos parques e infraestruturas próximas.
Así, o tribunal estima o recurso presentado pola Asociación Petón do Lobo contra a Resolución do 5 de agosto de 2024, da Secretaría de Estado de Enerxía, pola que se publica o Acordo do Consello de Ministros do 23 de xullo de 2024 polo que se outorga a Enel Green Power España, S.L. autorización administrativa previa das modificacións e autorización administrativa de construción para o parque eólico Moeche, de 50,4 MW de potencia instalada, e as súas infraestruturas de evacuación, situados nos termos municipais de Moeche, San Sadurniño e As Somozas, na provincia da Coruña, que se anula e deixa sen efecto por non ser conforme a Dereito.
Entre outros argumentos, a Sala indica que da lectura do Estudo de Impacto Ambiental non se conclúe nin se infire (nin moito menos dun xeito claro e suficiente como pretende a parte codemandada) a oportuna análise dos efectos sinérxicos e acumulativos do proxecto na súa relación e repercusión cos parques e infraestruturas próximas.
É dicir, que non se realiza unha «Identificación, descrición, análise e, se procede, cuantificación dos posibles efectos significativos directos ou indirectos, secundarios, acumulativos e sinérxicos do proxecto», tal e como esixe a Lei e, en particular, en relación e/ou conxunción cos parques e infraestruturas próximas.
Insiste ao respecto en que “deben analizarse todos os aspectos e todos os seus posibles efectos sinérxicos e acumulativos do proxecto en si e a súa interacción, e unha vez analizados descartar expresa e motivadamente os non suficientemente significativos e valorar, cuantificar e propoñer cantas medidas se estimen oportunas daqueles que poidan revestir incidencia acumulativa e/ou sinérxica no proxecto en si mesmo e en relación cos parques e infraestruturas próximas”.
Resalta a sentenza que a Lei 21/2013, de Avaliación Ambiental, é a que esixe que no procedemento de avaliación ambiental se teña en conta o efecto derivado da proximidade doutras instalacións e infraestruturas mediante a presentación dun estudo sobre os efectos sinérxicos ou acumulativos con outras instalacións. Isto é, cando os proxectos son independentes entre si, a normativa ambiental non esixe, loxicamente, unha única avaliación ambiental conxunta, pero si prevé que se deban ter en consideración os efectos sinérxicos e/ou acumulativos con outras instalacións nas correspondentes avaliacións.