Roberto Vila (CIG): 'Se unha empresa reclama as pérdidas dunha folga, é porque recoñece que tivo éxito'
A negociación do convenio do comercio de alimentación da provincia da Coruña atravesa un dos seus momentos máis tensos. Mentres continúan as mobilizacións e Gadis reclama 1,25 millóns de euros polas perdas derivadas da folga, o responsable de Comercio da CIG na comarca da Coruña, Roberto Vila, analiza o estado das conversas, defende as reivindicacións sindicais e sostén que o conflito non se resolverá sen un cambio de postura da patronal.
En que punto está nestes momentos a negociación do convenio?
A negociación segue practicamente bloqueada. Acabamos de celebrar a décima reunión e non houbo ningún avance substancial porque a oferta que mantén a patronal continúa sendo insuficiente e está moi lonxe do que demandan os traballadores.
Tras ese encontro, a patronal solicitou unha nova mediación a través do Consello Galego de Relacións Laborais. Agora os catro sindicatos que participamos na negociación valoraremos se aceptamos esa proposta. Sempre estamos dispostos a negociar, pero para que unha mediación teña sentido ten que existir unha vontade real de achegar posturas.
Que está impedindo alcanzar un acordo entre sindicatos e patronal?
O principal problema é que a patronal non quere entrar a negociar as cuestións que realmente preocupan os traballadores. Non estamos falando unicamente de salarios, senón tamén de conciliación, redución de xornada, descansos, licenzas e dun convenio que permita desenvolver este traballo cunhas condicións dignas.
Eles sosteñen que as nosas reivindicacións poñerían en risco a viabilidade das empresas porque existen outras cadeas que pagan menos. Nós non compartimos ese argumento. Hai empresas do mesmo sector que ofrecen mellores condicións e seguen sendo perfectamente viables. Ademais, falamos de compañías que obteñen beneficios importantes ano tras ano, polo que cremos que estas melloras son perfectamente asumibles.
Máis aló do salario, que é o que están reclamando os traballadores do sector?
Ás veces o debate céntrase exclusivamente en canto se cobra, pero o conflito vai moito máis aló. Os traballadores queren poder conciliar a súa vida laboral e familiar, dispoñer de descansos adecuados, reducir unha xornada que segue sendo moi elevada e contar cunhas condicións acordes ao esforzo que realizan cada día.
Tamén defendemos que o convenio debe adaptarse á realidade actual. O custo da vida aumentou moito durante os últimos anos e as condicións laborais non evolucionaron ao mesmo ritmo. O que buscamos é un convenio que dignifique o sector no seu conxunto e non unicamente unha actualización salarial.
Cales son as principais queixas que vos trasladan os cadros de persoal?
A primeira segue sendo o salario. Moitos traballadores din que lles custa chegar a fin de mes e que, malia levar anos na empresa, teñen dificultades para manter o seu poder adquisitivo. É unha preocupación constante, especialmente entre quen leva toda unha vida traballando no sector e depende exclusivamente dese soldo.
Pero tamén existe outra queixa moi repetida: a carga de traballo. Cada vez se cobren menos as vacantes e as ausencias, polo que quen permanece no cadro de persoal ten que asumir máis tarefas. Esa sensación de traballar máis con menos persoal está moi estendida tanto nos supermercados como nos centros loxísticos.
Tamén insistides no recoñecemento da antigüidade. Por que considerades que é unha cuestión clave?
Porque cremos que a experiencia ten que ter un recoñecemento real. Hoxe en día a antigüidade apenas se recompensa e hai persoas que levan vinte ou trinta anos na empresa sen que iso teña un reflexo importante no seu salario.
A nosa proposta inicial era máis ambiciosa, pero durante a negociación fomos adaptándoa. Agora formulamos un complemento para quen leve vinte anos na empresa. Parécenos unha medida razoable e, ademais, existen convenios como o de Pontevedra nos que a experiencia se remunera moito mellor e as empresas seguen funcionando con normalidade.
Os traballadores falan tamén dunha maior carga de traballo. Como cambiou o día a día nos supermercados e centros loxísticos durante os últimos anos?
Cambiou moito. A percepción xeral é que cada vez hai menos contratación para cubrir baixas, vacacións ou vacantes e iso obriga a quen segue no cadro de persoal a asumir un volume de traballo moito maior.
Os traballadores senten que teñen que sacar adiante o mesmo traballo, ou incluso máis, con menos persoal. Esa situación acaba xerando estrés, desgaste e dificulta aínda máis a conciliación. É unha realidade que nos trasladan de maneira constante desde distintos centros de traballo e que tamén debería formar parte da negociación do convenio.
As folgas tiveron un seguimento importante. Que lectura facedes desa resposta por parte dos traballadores?
A valoración é moi positiva porque demostra que o malestar no sector é real. Desde o primeiro momento sentimos un respaldo moi importante por parte dos cadros de persoal e ese apoio non diminuíu co paso das semanas. Acudimos ás reunións de negociación coa tranquilidade de saber que os traballadores coñecen as reivindicacións e as respaldan.
Tamén cremos que as distintas comunicacións que foron realizando as empresas durante o conflito non cambiaron esa percepción. A xente sabe perfectamente cales son as reivindicacións que se están defendendo e entende que as mobilizacións responden a problemas que o sector leva anos arrastrando.
Gadis reclama 1,25 millóns de euros polas perdas derivadas das xornadas de folga. Como valorades esa demanda?
Parécenos unha decisión que non ten fundamento e que responde máis a unha estratexia dentro do conflito ca a outra cousa. O primeiro que pon de manifesto esa reclamación é que a folga tivo un impacto importante. Se unha empresa reclama as perdas económicas derivadas dos paros, está recoñecendo, dalgunha maneira, que a mobilización foi un éxito e que conseguiu o efecto que perseguía.
Ademais, a empresa sostén que a folga foi ilegal e abusiva, algo co que non estamos de acordo. Entendemos que se desenvolveu dentro da legalidade e que esta demanda pretende introducir presión en plena negociación do convenio. Nós non imos entrar nese xogo e seguiremos centrados en defender as reivindicacións dos traballadores.
Credes que esa demanda pode influír na negociación do convenio?
É evidente que non axuda. De feito, ese asunto púxose sobre a mesa na última reunión de negociación e trasladamos que este tipo de decisións só serven para dificultar aínda máis o diálogo.
Nós entendemos que forma parte dunha estratexia empresarial, pero cremos que pode provocar o efecto contrario ao que buscan. Os traballadores coñecen o que está a ocorrer e este tipo de actuacións xeran aínda máis malestar entre os cadros de persoal, cando o que debería facerse é intentar achegar posturas para resolver o conflito.
Dicides que rebaixastes parte das vosas reivindicacións iniciais para tratar de achegar posturas. En que punto está agora mesmo a vosa proposta?
Cando comeza unha negociación é normal presentar unha plataforma ampla. A nosa incluía moitas medidas porque queriamos abrir o debate sobre todas as cuestións que afectan ao sector. A medida que avanzaron as reunións fomos centrando as reivindicacións e deixando sobre a mesa aquilo que consideramos prioritario.
Nestes momentos estamos negociando cuestións fundamentais: os salarios, o recoñecemento da antigüidade, a compensación polo traballo en domingos, a redución da xornada anual e os descansos, entre outros aspectos. Cremos que xa non estamos falando dunha plataforma de máximos, senón dunhas reivindicacións razoables e perfectamente asumibles para empresas deste tamaño.
A CIG segue defendendo un convenio autonómico para o comercio de alimentación?
Si. Nós cremos que o lóxico sería avanzar cara a un convenio galego que iguale as condicións dos traballadores con independencia da provincia na que desenvolvan a súa actividade. Agora mesmo existen diferenzas importantes entre convenios provinciais e iso provoca desigualdades entre persoas que realizan o mesmo traballo. Un convenio autonómico permitiría homoxeneizar dereitos e condicións laborais para todo o sector en Galicia, aínda que somos conscientes de que é un obxectivo que require o acordo de todas as partes.
Que tería que ocorrer para que puidese alcanzarse un acordo e desconvocar as próximas xornadas de folga?
A vontade de negociar sempre existiu pola nosa parte. De feito, a proposta que temos agora sobre a mesa non é a mesma que presentamos ao principio do conflito porque fomos adaptando as nosas reivindicacións para intentar facilitar un acordo.
Pero para que ese acordo chegue tamén ten que producirse un movemento real por parte da patronal. Polo de agora os avances que vimos son mínimos e non permiten falar dun achegamento suficiente. Para desconvocar as folgas tería que existir, cando menos, un preacordo que demostrase que as empresas están dispostas a responder ás principais demandas dos traballadores. Se iso non ocorre, o máis probable é que o conflito continúe.